Fiederelsje - Stoppen met roken dagboek

Nu ik terugkijk op dit forum, dat ik alléén de eerste twee dagen heb gebruikt en waardoor ik het zetje kreeg dat ik nodig had, vind ik het echt heel bizar om te zien hoelang dat alweer geleden is en hoeveel ik al NIET gerookt heb. Ik heb nog steeds met regelmaat zin in een sigaret, maar ik vind het nog steeds niet moeilijk om het niet te doen. Onvoorstelbaar dat ik zo lang heb gewacht met iets dat zo makkelijk bleek te zijn. Van bijna 15 jaar lang ruim een pakje per dag ineens gestopt, en het enige waarvan ik last heb gehad is een dag of drie bloedend tandvlees in de tweede week. Verder helemaal NIKS. Wat een luxe!

Ik zie op de blogs van anderen dat het niet voor iedereen zo makkelijk is, misschien ben ik gewoon op het goede moment gestopt. Het is voor mij een hele eenvoudige keuze gebleken; als ik zin heb om te roken het gewoon niet doen. Meer heeft het niet om het lijf. En de wetenschap dat ik dat met zoveel gemak heb kunnen doen is ook goed voor mijn zelfvertrouwen. 

Wat mij het meest verbaasd heeft is het feit dat ik nooit eerder gehoord had dat roken zo op je gemoedstoestand kan werken (op de lange termijn en in positieve zin dan..). Ik ben sinds ik gestopt ben veel stabieler en vrolijker. Als ik dat toch eerder geweten had! Het verschil is echt groot. Ik merkte al dat ik 's ochtends bij mijn eerste sigaret de neiging had om me een beetje ongelukkig te gaan voelen, maar dat het zo ver zou doorwerken had ik niet gedacht.

Ik zal niet vaak meer op dit forum komen, hooguit om eens te kijken hoeveel sigaretten ik al niet gerookt heb, maar ik wil iedereen die stopt heel veel succes wensen, en mocht je het nog overwegen; wie weet is het voor jou wel net zo makkelijk als het voor mij was! Ik ken meer mensen voor wie dat geldt. Laat je niet ontmoedigen door de keren dat je zin hebt om te roken; dit duurde bij mij heel lang en begint nu pas minder te worden. Maar als je het gewoon niet doet (want zo simpel is het) dan heb je de keer daarop des te meer reden om het te laten; als je de vorige keer sterk kon zijn lukt je dat best nog een keer. En hoe langer je niet rookt, hoe meer het zonde zou zijn om het toch te doen na al die keren dat je 't niet deed en je gaat er gelukkig ook echt steeds minder vaak aan denken. Het wordt dus steeds makkelijker. Als je maar onthoudt:

- je voelt je zowel geestelijk als lichamelijk beter (ik ben er echt gelukkiger van  geworden!)

- je hoeft geen energie meer te steken in roken, denken aan roken, sigaretten halen, balen van roken en stressen omdat je sigaretten bijna op zijn en je krijgt dus meer ruimte voor dingen die wél leuk en belangrijk zijn

- je bespaart een hoop geld

- alles ruikt niet meer naar (verschaalde) rook

- het is niet zo moeilijk als je denkt; veel plezier voor weinig moeite dus!

Heel veel succes, hou vol, het is de moeite waard!

xxx

update:

nou... valt me niet tegen...tot nu toe dan...

Nu zeg ik alleen steeds tegen dat stemmetje dat 't geen trek in een sigaret is, maar in eten. Dat is misschien ook niet helemaal zoals het zou moeten. Gelukkig heb ik niet zoveel meer in huis, anders was ik inmiddels waarschijnlijk misselijk geweest.

Ik ga zo iets verrassingsleuks doen ergens, nog voor mijn verjaardag, geen idee wat, maar ik hoop dat er geen naar de kroeg bij zit, want dan ga ik het wel moeilijk krijgen. Beter even alcoholvrij leven. Bovendien ben ik nog steeds niet helemaal beter dus dat is in meerdere opzichten een slecht plan.

Toen ik vanmorgen wakker werd had ik gewoon zin in een dag niet-roken. Ik lijk wel gek! En het lukt ook nog!

Ik denk dat het pas echt moeilijk gaat worden op het moment dat je niet meer zo trots op jezelf bent dat het weer een dag gelukt is. Als je de tel dreigt kwijt te raken. Maar dat zien we dan wel. Tot nu toe gaat het goed!

Geen idee waar ik aan begin... Ik weet dat ik de vorige keer dat ik probeerde te stoppen met roken binnen de kortste keren hyperactief werd. En gek van het stemmetje in mijn hoofd dat steeds voorstelde om lekker een sigaretje te gaan roken. Waarop ik heel hard "Nee!" terugdacht.

Dus de hele dag, en niet één dag maar veertien dagen lang, hoorde ik de hele tijd niets anders in mijn hoofd dan "Sigaretje?-Nee! Sigaretje?-Nee! Sigaretje?-Nee! Sigaretje?-Nee! Sigaretje?-Nee! Roken dan? Nee ook niet! Ééntje dan? Nee!" Tot ik mezelf zó zat was dat ik van pure ellende maar weer begon met roken. Dat is jaren geleden.

Nu heb ik griep, pijn in mijn longen en ben snipverkouden, en ik heb besloten dat er waarschijnlijk geen beter moment is om te stoppen dan nu. (Keelontsteking zou nóg effectiever zijn maar dat heb ik al in geen tien jaar gehad dus daar ga ik maar niet op wachten.)

Wat ik weet is dat het bij mij wel meevalt met de fysieke behoefte aan roken. De vorige keer althans. Als ik het moeilijk heb maar even wacht gaat de zin om te roken vanzelf wel weer weg, vooral als ik bedenk hoe het is om te roken na dat een tijdje niet gedaan te hebben; vreselijk, ziekmakend vies. Ik voel de misselijkheid en hoofdpijn opkomen bij de gedachte alleen al. Het is de gewoonte die zo moeilijk af te leren is. Dat irritante stemmetje heeft ook weinig met fysiek verlangen te maken. Raar eigenlijk.

Ik loop al jaren rond met het idee dat het tijd wordt om te stoppen maar ik heb het nooit gedaan, op één poging in 2003 (geloof ik) na. Toen ik 11 was rookte ik mijn eerste sigaret. Nu ben ik 31. Dat is TWINTIG JAAR geleden. Damn. Zou inderdaad wel es een keertje tijd worden. Echt roken ben ik trouwens 'pas' vanaf mijn 15e gaan doen. Dat is dus ook al weer de helft van mijn leven geleden. Ik heb ergens gelezen dat je longcellen zich tot je een jaar of 23 bent goed blijven herstellen en vernieuwen, maar dat dat vermogen daarna snel afneemt. Die grens ben ik acht jaar geleden gepasseerd.

Maar ik probeer mezelf niet te overtuigen met gezondheidsargumenten, ik moet wat beters verzinnen.

Het schijnt namelijk zo te zijn dat rokers een hersenafwijking hebben. Wij schrikken niet van het vooruitzicht van een langzame pijnlijke dood. Nietrokers kunnen ons waarschuwen, maar die waarschuwingen gaan het ene oor in en het andere weer uit. Wij trekken ons daar niets van aan. Je kunt per slot van rekening overal wel dood aan gaan. Dus steken we er nog maar een op. (Ik haat die uitdrukking trouwens. Het zijn altijd nietrokers die dat zeggen: 'Ja hoor, steek er nog maar een op!' Ja. Sterf.) Hoewel er een direct verband is tussen roken en eerder sterven is dit voor rokers toch te abstract. Ieder weldenkend mens zou stoppen met roken, maar rokers niet. Rokers zijn dus geen weldenkende mensen. Rokers hebben een rare kronkel in hun hersenen. En de vraag is wat er eerder was, de kronkel of de rookverslaving. Dit wetende ga ik dan ook proberen te stoppen met roken om een hele foute reden; het geld. Fuck gezondheid en idealen, ík doe het voor het geld.

Overigens is roken óók heel slecht voor het milieu. Dat is wel lekker idealistisch. Ik kan vast nog wel wat praktische argumenten bedenken...

- zou ik minder hoeven stofzuigen als ik stop? Daar heb ik namelijk een hekel aan en de as vliegt altijd zo rond als je de asbak oppakt om hem te legen. En ik ben nogal onhandig dus de inhoud wil nog wel eens op mijn vloerkleed of achter de bank belanden. En dan moet dat weer worden opgeruimd. Bah, gedoe. Nu afgelopen. 

- opstaan en naar buiten gaan om te roken als je uit eten bent heb ik nooit erg gevonden, zelfs niet als ik in mijn eentje moet omdat verder niemand rookt. Maar misschien is het wel onwijs leuk om dat niet meer te hoeven. Geen idee. Gaan we achter komen.

- ik hoef niet zonodig kinderen, maar mocht ik me bedenken dan ben ik in ieder geval alvast gestopt. Handig hoor. 

Weinig overtuigend... Eigenlijk is de enige écht goede reden die ik kan bedenken dat ik het een beetje zielig vindt voor de mensen om mij heen (sorry vriendje!) dat ik wel zó onwaarschijnlijk godsonmogelijk strontchagrijnig word bij het idee dat mijn sigaretten bijna op zijn en ik nergens nieuwe kan krijgen. Dan word ik zó onhebbelijk en dat vind ik eigenlijk zo kinderachtig van mezelf dat ik dat echt niet meer wil. Dus dat. En voor het geld dus. En dan nog iets, Ik heb de indruk dat ik gedeprimeerd raak van roken. Soms sta ik ’s ochtends op mijn werk buiten mijn eerste sigaretje te roken en voel ik mijn stemming kelderen. Daar hoort een bepaald soort melancholie bij die niet heel onprettig is, maar het lijkt wel alsof ik mijn positieve energie sta op te roken en uitmaak in de asbak.

Dus van stoppen met roken wordt ik rijk én leuk.

Tijdens het schrijven van dit onsamenhangende verhaal is intussen de innerlijke sigaretje-nee dialoog op volle sterkte gaande. Dat mijn innerlijke stemmetje daar niet doodmoe van wordt begrijp ik niet. Dat is zo raar aan een verslaving denk ik. Het is niet logisch. Het zal toch wel een keer ophouden mag ik aannemen. We'll see... 

 Op naar dag 2... Ik ga denk ik maar vroeg naar bed vandaag.

Welkom op je stoppen met roken dagboek. Hopelijk zorgt jouw persoonlijk dagboek voor steun bij het stoppen met roken.

Wat kan je nu allemaal doen?

• Maak een motivatielijst met de redenen waarom je wilt stoppen met roken
• Vul jouw stoppen met roken teller in (ben je roker, ex-roker, hoeveel geld geef je uit...)
• Stel jezelf voor aan de community en hou je dagboek bij

Veel succes bij het stoppen met roken!!